Wat heeft dat kermis verhaaltje in godsnaam te maken met het resetten van de wereld? Ho,ho niet zo snel het is maar een opzet..er komen eerst nog meer van dit soort verhalen, dingen die ik meemaakte, die me op het idee brachten dat een reset mogelijk zou moeten zijn.
Ik heb mijn zoon(tje) van de kleuterschool gehaald. Bij het stadionplein staat het verkeer vast. Er staat een bus schuin op de stoep in de middenberm. Een man met een grote hond zie ik iemand neerslaan, de hond bijt. Daarna trekt de man een vrouw van haar fiets, ook zij wordt gebeten. Ik heb altijd gevonden dat je zoiets niet zomaar kan laten gebeuren..maar...? Opeens valt er een diepe stilte over me, ik stap uit en loop in de richting van de man en de hond..ik denk niet, plan niets, ben niet bang. Bij de man aangekomen leg ik zacht een hand op zijn schouder en zeg "zo is het wel genoeg, geloof ik" De man draait zich om, kijkt me met rood doorlopen ogen verward aan, roept zijn hond bij zich, geeft me een arm en begint, terwijl we wat rondlopen, verwarde verhalen te vertellen over zijn moeder. Na een tijdje zie ik een politieauto aankomen. Ik maak me los van de man en loop terug naar mijn auto. Mijn zoontje zit vol opwinding in de auto."Je moet blijven je moet blijven", roept hij, "dan kom je morgen in de krant". Maar dat interesseert mij niet op dat moment. Wel staat de volgende dag in het Parool wat de man allemaal heeft aangericht. Ik vraag me wel eens af wat automobilisten en vrachtwagenchauffeurs,die daar vast stonden hebben gedacht. Een jonge vrouw in minirok bedwingt een dolle man met bijtende hond. Dat is iets wat niet kan. Ik ben het wel met ze eens, zoiets kan eigenlijk niet.
Voor mij kon het omdat daar die stilte was, die me hielp precies dat te doen, wat nodig was om deze situatie te ontknopen. Het speciale was dat ik niets bedacht, maar vanzelfsprekend "deed". Misschien was er zelfs even geen "ik", die "handelde".
Geen opmerkingen:
Een reactie posten