een wereld van stilte

Als ik over mijn ervaringen met stilte schrijf komt zij/hij/het soms even in de buurt. Dat raakt me of eerder gezegd het doet iets met me dat ik niet kan uitdrukken met woorden. Het is tegelijkertijd eenvoudig en onmetelijk.Het is niet tastbaar, concreet, maar kan wel grote verschuivingen, veranderingen bewerkstelligen. Hoewel ik voel dat dit niet klopt, als ik het zo zeg. Het "doet" namelijk niet iets.  Het is meer alsof er een nieuwe ruimte ontstaat, waarin iets (een mens, een spel ) kan verspringen in een andere of meer gezonde of meer wezenlijke staat. Alsof er op een "reset" knop wordt gedrukt, die de/een nieuwe orde creert, of een oude herstelt.
Als het in het klein kan, zoals ik het een aantal keren heb meegemaakt, zou het dan ook niet in het groot kunnen? Zou dat niet op een dag gewoon kunnen gebeuren? Een grootscheepse reset van ons ondermaanse? We hebben veel ideeen over hoe we de gigantische problemen om ons heen zouden kunnen aanpakken en we moeten dat zeker niet loslaten in een soort heilsverwachting van de komst van de grote stiltetovenaar.
Maar het kwam wel laatst zo in me op...Als nu die stilte over de wereld kwam, wat dan...?

Acht jaar pijnstillers, wat stilte vermag.

Ik ben psycholoog en had een eigen praktijk. Een van mijn clienten was een man van een jaar of 35.
Hij had na een operatie aan zijn buik zoveel pijn dat hij al acht jaar zware pijnstillers moest slikken om te kunnen blijven werken. Hij was al bij alle soorten dokters, pijnbestrijders en alternatievelingen geweest, maar niemand kon hem van die pijn afhelpen.
Nadat we ongeveer een uur hadden besproken wat er aan de hand was en ik ook een korte healing (daar heb ik ook een opleiding voor gevolgd) had gegeven en ik de zitting wilde afsluiten werd het plotseling heel stil in de kamer, om ons heen. Hij zei, ik weet niet wat het is, maar ik voel allemaal warme stromen door mijn buik gaan.  Dat hield zo een poosje aan en op een gegeven moment leek het genoeg te zijn. Hij is nog een aantal keren daarna terug geweest..we hebben een aantal problemen m.b.t. zijn werk besproken. De pijn was verdwenen, en als het al een beetje terugkwam nam hij hoogstens een paracetamol.
Ik heb geen verklaring hiervoor. Wel lijkt het of die stilte, die zo maar "uit het niets" kan komen veel teweeg kan brengen, ook zaken, die ik, artsen of alternatieve helers niet kunnen bewerkstelligen.

In een appel bijten en dan..

Eerste jaars studenten van de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar, te Utrecht hebben een kennismakingsweekend, ergens in de bossen. Een aantal docenten gaan uiteraard mee, waaronder ikzelf.
Ze krijgen o.a. een opdracht om in kleine groepjes een spelimprovisatie te maken en die later aan elkaar
te laten zien. Ik doe met een groepje mee, twee mannelijke en een vrouwelijke student.
We nemen plaats op een stapelbed, de mannen onder en wij boven. Ik weet niet meer waar die appel vandaan kwam, maar er is een appel en we geven die door, terwijl we er om de beurt een hap van nemen.
Er komt een diepe stilte over ons heen, waarom, vanwaar? De jongens springen op en lopen op een uiterst dreigende manier op elkaar af. De studente naast me begint te trillen en te huilen,ze weet niet
waar ze aan toe is, of het spel is of echt.
We besluiten deze situatie vanavond na te spelen.Als wij aan de beurt zijn en het decor-het stapelbed plus een appel- hebben klaargezet valt bijna direct weer die speciale stilte. De situatie ontrolt zich op vrijwel dezelfde wijze . De appel, het bijten, het dreigend naderen. Maar nu huilt niet onze spelgenote, de hele zaal vol eerstejaars vervalt in opperste consternatie. Velen rennen de zaal uit, huilend, schreeuwend, het bos in. Wij zijn verbijsterd en ik voel me als docente schuldig en onmachtig ze op te vangen omdat ik kennelijk deze chaos mede heb aangericht.
Gelukkig neemt een mededocent , George Groot het heft in handen. Met zijn lange benen stapt hij naar buiten, het bos in en roept iedereen terug. Maakt in grote pannen warme chocolademelk en langzamerhand keert de rust wat terug.
Waarom trof ons spel de toeschouwers zo diep? Wij hadden achteraf een paar verklaringen..misschien haalde het een oerthema naar boven, het eten van de appel (van de kennis van goed en kwaad?) en daaropvolgend de vijandigheid tussen mensen, ipv de vrede van het "paradijs"?
Of was het het feit dat men niet meer wist of het spel of werkelijkheid was, of men wel of niet moest ingrijpen? In ieder geval een aantal studenten gaven dat later aan.
En tenslotte kan het ook zijn dat die overkoepelende stilte de mensen heel ontvankelijk maakte, dat die stilte zelf zo'n impact had. Ik houd het op een combinatie van deze drie factoren.
Onze toneeldocente Teunke Hauer, die niet mee was, zei later dat een improvisatie onmogelijk een dergelijk effect kon hebben. Toch gebeurde het, echt.

Vechtpartij op het stadion plein.

f

Wat heeft dat kermis verhaaltje in godsnaam te maken met het resetten van de wereld? Ho,ho niet zo snel het is maar een opzet..er komen eerst nog meer van dit soort verhalen, dingen die ik meemaakte, die me op het idee brachten dat een reset mogelijk zou moeten zijn.
Ik heb mijn zoon(tje) van de kleuterschool gehaald. Bij het stadionplein staat het verkeer vast. Er staat een bus schuin op de stoep in de middenberm. Een man met een grote hond zie ik iemand neerslaan, de hond bijt. Daarna trekt de man een vrouw van haar fiets, ook zij wordt gebeten. Ik heb altijd gevonden dat je zoiets niet zomaar kan laten gebeuren..maar...? Opeens valt er een diepe stilte over me, ik stap uit en loop in de richting van de man en de hond..ik denk niet, plan niets, ben niet bang. Bij de man aangekomen leg ik zacht een hand op zijn schouder en zeg "zo is het wel genoeg, geloof ik" De man draait zich om, kijkt me met rood doorlopen ogen verward aan, roept zijn hond bij zich, geeft me een arm en begint, terwijl we wat rondlopen, verwarde verhalen te vertellen over zijn moeder.  Na een tijdje zie ik een politieauto aankomen. Ik maak me los van de man en loop terug naar mijn auto. Mijn zoontje zit vol opwinding in de auto."Je moet blijven je moet blijven", roept hij, "dan kom je morgen in de krant". Maar dat interesseert mij niet op dat moment. Wel staat de volgende dag in het Parool wat de man allemaal heeft aangericht. Ik vraag me wel eens af wat automobilisten en vrachtwagenchauffeurs,die daar vast stonden hebben gedacht. Een jonge vrouw in minirok bedwingt een dolle man met bijtende hond. Dat is iets wat niet kan. Ik ben het wel met ze eens, zoiets kan eigenlijk niet.
Voor mij kon het omdat daar die stilte was, die me hielp precies dat te doen, wat nodig was om deze situatie te ontknopen. Het speciale was dat ik niets bedacht, maar vanzelfsprekend "deed". Misschien was er zelfs even geen "ik", die "handelde".

mijn mooiste kermis ooit.

Op drie october, al weer heel wat jaren geleden liep ik in Leiden op de kermis. Als kind genoot ik ervan om in gevaarlijkr toestellen plaats te nemen en we gingen ook graag hossen..eindeloos op en neer springen op een soort hoempa muziek op een houten vlonder. Achteraf denk ik dat we daar een beetje high van werden, maar dat bestond  nog niet, zo'n zestig jaar geleden.
Dit soort dingen overwegend liep ik te genieten van het gedoe, de drukte, de kermis klanken. Tot ik plotseling gehuld werd in een lichte zweem van stilte. Dat lijkt misschien onvoorstelbaar op zo'n plek en dat is het ook, maar stilte omhulde me als een tweede huid.
Ik voelde me er meer thuis dan ooit..Toen ik bij bij de kop van Jut ging staan kijken, waar ik anders niet kom, omgeven door alleen sterke knapen met leren jasjes, werd ik al gauw naar voren geschoven om het ook te proberen, alsof ik er helemaal bij hoorde. Alles was vanzelfsprekend wat het was. Mijn hoofd zonder gedoe en gedachten. Mijn mooiste kermis ooit.

Reset the world now!

De aarde wordt te vies, teveel misbruikt, vernield, ontregeld. .Natuur legt het loodje evenals vele dier- en plantensoorten.

Er is teveel honger, ziekte, oorlog. Teveel machtsmisbruik, hebberigheid, overdaad bij enkelen en tekort bij velen. Teveel dikke mensen en nog veel meer te dunne mensen.  Teveel mensen zonder werk en teveel workaholics.. Zo kunnen we nog wel even doorgaan, onze planeet is dolgedraaid, of liever de mensheid.

De mensheid is zelf de grootste plaag, die de aarde ooit heeft gekend..daar kunnen de sprinkhanen in geen enkel opzicht tegenop. De aarde wordt kaalgevroten, omgewoeld, beplakt met asfalt en stenen en de lucht, het water en de grond op vaak bizarre manier vervuild, de zucht naar snel gewin overwoekert het gezonde verstand.
Regelmatig zinkt de moed me in de schoenen en kruip ik maar liever weg in mijn warme, knusse hoekje om de wereld aan zijn lot over te laten.
Maar gisteren viel, tijdens het afwassen, een gedachte mijn denkveld binnen,  die me niet meer loslaat.
We kunnen de wereld misschien wel resetten!  Zo, dat ze "zomaar" in een/haar natuurlijke staat terugfloept.
Ik heb in mijn leven een aantal keren zo'n "reset" ervaring op kleine schaal meegemaakt..Ik zal hierna beschrijven hoe dat zo'n beetje verliep..Als dat in het klein kan..waarom, in tijden van hoge nood dan niet in het groot? Wordt vervolgd..

Geen bericht is een essentieel bericht

Inspiratie wordt geboren uit niets- l e e g t e -. 
Niets   zeggen,    niets   doen,    niets   schrijven,    tenzij...
Ik zit op een "school of unlearning". Een school van weet-niet- kunde, die opent naar een steeds nieuw, origineel weten. 
Schoolvan het beseffen dat je nergens anders hoeft te zijn dan HIER... NU...
Ik ben een trage leerling. Ik ben oud en nog verwar ik me
met mijn gedachtenspinsels, mijn stemmingen, voelsels.
Toch..ik hoef nergens naartoe, nergens vanaf, ook niet naar 
deze school, waar niets te leren valt...gelukkig.