In een appel bijten en dan..

Eerste jaars studenten van de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar, te Utrecht hebben een kennismakingsweekend, ergens in de bossen. Een aantal docenten gaan uiteraard mee, waaronder ikzelf.
Ze krijgen o.a. een opdracht om in kleine groepjes een spelimprovisatie te maken en die later aan elkaar
te laten zien. Ik doe met een groepje mee, twee mannelijke en een vrouwelijke student.
We nemen plaats op een stapelbed, de mannen onder en wij boven. Ik weet niet meer waar die appel vandaan kwam, maar er is een appel en we geven die door, terwijl we er om de beurt een hap van nemen.
Er komt een diepe stilte over ons heen, waarom, vanwaar? De jongens springen op en lopen op een uiterst dreigende manier op elkaar af. De studente naast me begint te trillen en te huilen,ze weet niet
waar ze aan toe is, of het spel is of echt.
We besluiten deze situatie vanavond na te spelen.Als wij aan de beurt zijn en het decor-het stapelbed plus een appel- hebben klaargezet valt bijna direct weer die speciale stilte. De situatie ontrolt zich op vrijwel dezelfde wijze . De appel, het bijten, het dreigend naderen. Maar nu huilt niet onze spelgenote, de hele zaal vol eerstejaars vervalt in opperste consternatie. Velen rennen de zaal uit, huilend, schreeuwend, het bos in. Wij zijn verbijsterd en ik voel me als docente schuldig en onmachtig ze op te vangen omdat ik kennelijk deze chaos mede heb aangericht.
Gelukkig neemt een mededocent , George Groot het heft in handen. Met zijn lange benen stapt hij naar buiten, het bos in en roept iedereen terug. Maakt in grote pannen warme chocolademelk en langzamerhand keert de rust wat terug.
Waarom trof ons spel de toeschouwers zo diep? Wij hadden achteraf een paar verklaringen..misschien haalde het een oerthema naar boven, het eten van de appel (van de kennis van goed en kwaad?) en daaropvolgend de vijandigheid tussen mensen, ipv de vrede van het "paradijs"?
Of was het het feit dat men niet meer wist of het spel of werkelijkheid was, of men wel of niet moest ingrijpen? In ieder geval een aantal studenten gaven dat later aan.
En tenslotte kan het ook zijn dat die overkoepelende stilte de mensen heel ontvankelijk maakte, dat die stilte zelf zo'n impact had. Ik houd het op een combinatie van deze drie factoren.
Onze toneeldocente Teunke Hauer, die niet mee was, zei later dat een improvisatie onmogelijk een dergelijk effect kon hebben. Toch gebeurde het, echt.