De blauwe regen bloeit en een koolmeesje pikt eraan. Lekker? Het is april en ook de enige, gelukkig grote boom in de binnentuin staat vol witte bloesem te stralen omlijst door de muren van de Noorderkerk. In de verte de Westertoren. Op het balcon zelf onstpruiten spinazie en dille en 18 kleine vijgjes in de boom.
Me koesterend in de aangename voorjaarszon kwamen opeens herinneringen aan een reis naar Egypte langs. Een zogenaamd "spirituele" reis, die niet gemakkelijk verliep, maar met een aantal indringende momenten.
Toen ons vliegtuig begon te dalen overviel me een gevoel van een bijzonder welkom, van thuiskomen.
Het geluksgevoel dat ik ervoer kende geen grenzen, dijde naar alle kanten uit en drong door tot de diepste vezels van m'n zijn. Tranen van ontroering, ook.
We kwamen later die avond aan in ons hotel, het schitterende en luxe Mena house, vlakbij de pyramides. Een vriendin en ik, beiden met een laag inkomen, hadden onszelf een luxe kamer met uitzicht op de pyramides kado gedaan. 'sMorgens zag je daar groepen ruiters met hun in het witgeklede berijders met tulband langs stuiven , een beeld om nooit te vergeten!
De volgende morgen werden we al vroeg geacht ons eerste bezoek aan de pyramides van Sakkara te brengen. Ik kon dat toen niet opbrengen, had tijd nodig om mijn eerste indrukken te verwerken. Maar dat werd niet gepikt door de leiding en de groep..en dat was het begin van een splitsing..
De leider en de groep had een opvatting over wat er daar in Egypte moest worden gepresteerd, die mij niet lag..Er werden op allerlei plaatsen, in de pyramides van Gizeh 's nachts, in de stad van Akhnaton, Telalamarna en op vele andere plaatsen ceremonies gehouden, die de energieen aldaar en tot in verre streken zouden moeten verheffen. Ik dichtte ons een wat bescheidener rol toe en voelde me aardig opgelaten in een groep met zoveel pretenties.
Toen we na een overvolle reis, waaronder een Nijlcruise , een door tanks begeleide tocht naar de stad van Akhnaton (omdat er kort geleden aanslagen op toeristen waren geweest) terugkwamen in het Mena house viel ik doodmoe op bed. Direct begon er een enorm krachtige energie door me heen te stromen. Mijn handen, hoofd, voeten voelden aan als een energiecentrale van de meest intense soort.
Mijn vriendin riep de groepsleider, die zei dat hij in de hele reis niet zo'n sterke energie had ervaren.
Even later werd er op de deur geklopt en nog eens. Ik deed met moeite open. Drie kelners kwamen binnen met een kar volgeladen met fruit en de meest heerlijke hapjes. Ze dekten de tafel en zetten alles keurig neer om daarna met een buiging weer te verdwijnen. ( ? )
's Avonds liepen we langs de kleine smaakvolle winkeltjes in het hotel. Een antiquair trok onze aandacht,er stonden prachtige objecten en kleden in zijn zaak. Plotseling pakte hij me vast en omhelsde me. Hij was diep geraakt, zei hij, want ik was, evenals hijzelf een van de goden (geweest?) en hoorde hier thuis. Hij vertelde dat hij tenminste drie keer per week een nacht in de pyramide doorbracht en nodigde me uit om vannacht met hem mee te gaan.
Hoewel het me wel een uitdaging leek, durfde ik het toch niet aan. Ik sprak wel af dat ik later op de avond nog zou langskomen. Het was de laatste avond voor onze terugreis. We dronken wat en ik ging niet meer langs. Voelde me daarover wel schuldig en wilde hem de volgende ochtend mijn excuus aanbieden. Hij was er niet, maar wel zijn jonge neef. Die vertelde me dat zijn oom de hele avond verder op mij had gewacht. Of ik wel wist wie hij was? Hij was de hoogste priester van Egypte, zei hij en liet me wel merken dat het jammer was dat ik deze kans had voorbij laten gaan.
Een jaar of twaalf daarvoor had iemand, die mijn aura las,( op aanraden van mijn oude tante notabene) later mijn leraar in aura healing en reading) me gezegd dat ik een God of halfgod was geweest, ooit lang geleden. Hij was onder de indruk van de energie, die ik bij me droeg en liet de meer gevorderde leerlingen ernaar "kijken". Ook zei hij me dat ik de komende 8 jaar beslist niet naar Egypte moest gaan, want dat ik dat dan niet zou overleven.
Op een punt in onze reis kwamen we langs een kelder waar vroeger priesters hun initiatie kregen. Ik ging er met een man/vrouw of acht in en het luik ging dicht. Al vrij snel kreeg ik het gevoel dat ik doodging, het leek heel echt. Dacht in een flits aan die voorspelling..maar het was al 4 jaar voorbij de genoemde periode. Toen de steen weer verschoven werd was ik toch nog (net?) in leven.
We voeren over de Nijl en ik zat op het dek en zag de zon ondergaan..hij "rolde" over de oever, verdween af en toe achter een heuvel om even later weer op te duiken. In mijn hoofd hoorde ik steeds het woord REMEMBER, REMEMBER, REMEMBER.....
Wat moest ik me herinneren, ik begreep totaal niet waar mijn hoofd het over had.
Maanden later bedacht ik me opeens RE Member. Lid van de zonnegod orde van RE of RA zijn..
Het deed me ook denken aan de talloze zonnehoofd-figuren, die mijn Zwitserse vriend Gerard maakte,
met wie ik een speciale energetische ban had. Ik vond sowieso dat veel van zijn schilderijen Egyptisch aandeden bijvoorbeeld de vele schilderijen van bootresten, met een Egyptische vorm, maar hij zag dat niet zo en wilde niets weten van verbindingen met andere bewustzijns lagen en eventueel vorige levens.
Ik zelf heb me nooit intensief met vorige levens beziggehouden. Maar soms heb ik wel dingen meegemaakt, die een doorkijkje geven naar die mogelijkheid. Daarover later.
