In 1981 volgde ik in Berkeley een opleiding in Tibetaans-Boedhistische bewegingsmeditatie, Kum Nye genaamd. Af en toe vroeg ik me af of het niet zou kunnen gebeuren dat ik ineens verlicht zou worden..je weet maar nooit.
Ik had tenslotte mijn spiegel leeg zien worden en een aantal andere minder gewone ervaringen.
Maar nee, de cursus was afgelopen en m'n verlichting had me niet ingehaald/
We hadden nog een paar dagen in Amerika en ik ging met een vriend een lange wandeling maken, aan de overzijde van de Golden Gate Bridge. Naar San Francisco reis je dan met de ondergronde, De Bart.
Op de terugreis zaten we behoorlijk moe op een bankje in het ondergrondse Bart station. Opeens voelde ik een enorme stroom door me heen gaan, alsof energie/licht van een grote intensiteit via een opening in mijn hoofd door m'n lichaam naar de grond vloeide. Direct kwam die gedachte terug, zou ik dan toch...nu...? Ik keek even zoekend om me heen om me te orienteren waar ik was, want dan konden we daar later een herinneringsplaatje plaatsen..hier werd koekie verlicht.( Ja, ja!)
De vriend zat zich te beklagen over pijn in zijn knie en ik dacht:"zie je dan niet wat er met mij gebeurd?". Nee dus. Tot opeens de gedachte in me opkwam: "zijn knie is belangrijker dan mijn verlichting". Op dat moment hield de sterke energie stroom op. Er gebeurde wel iets anders.
Alle mensen begonnen licht uit te stralen, of het nu de gorilla achtige bewakers (De Bart stations en de treinen waren broeinesten van criminaliteit), de nette dames en heren of de simpele burgers waren, allemaal waren ze omringd door een stralenkrans van licht.
Na een paar uur herstelde de "gewone" wereld zich en ging ik onverlicht, doch tevreden, huiswaarts.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten