Stilte onder de ster.

Lang woonde ik op een boot, bij elkaar 35 jaar. De laatste boot hadden we -voor de helft- zelf gebouwd. Boven in het dak zat/zit een grote ster . Die bovenruimte gebruikte ik als werkruimte/meditatie ruimte.
We hadden een groep, die bijna helemaal uit vrouwen bestaat, die er in de beneden ruimte verrukkelijk op los kletste, onder het genot van thee, koffie, die door ons enige mannelijke lid (die overigens de boot had gebouwd, ik was slechts manusje van alles) werd aangedragen.

Maar zodra we de trap opgingen kwam er elke keer weer een diepe stilte over ons heen, verder hoefde er helemaal niets. Het was niet iets wat we deden, geen geleide meditatie, geen poging tot iets of om van iets af te komen.
Toen ik op een gegeven moment toch het idee kreeg dat we ook iets moesten gaan "doen" betekende dat het einde van deze bijzondere bijeenkomsten.

file://localhost/Users/margreetkoek/Pictures/iPhoto%20Library/Originals/2012/17%20okt%202012_4/Stargate.jpgfile:/

4-5-2014
Het wordt tijd dat ik me weer eens met mijn Blog ga bemoeien. En deze letter is te groot!

Zo, dit is beter. Ik heb net mijn berichten van 2011 doorgelezen..zou er wel iets aan willen verbeteren, maar laat het ook maar even. Ik vind het niet eens slecht..ben het er nog steeds mee eens, bijna 3 jaar later en ook nog niet veel "verder" dan toen.
Ik kon toen nog foto's uploaden, maar weet nu niet meer hoe dat moet.

Zal ik nu eens de actie "RESET THE WORLD" starten..?!?

......ALLES DOEN DOOR NIETS TE DOEN......

Of is het het beste deze "actie" te starten door niets te doen.?...in stijl dus.

Maar....Ik heb al drie jaar gezwegen en het is er niet stiller op geworden..Veel "wonderen"  heb ik ook niet meegemaakt, of ervan gehoord.

Ook heb ik beschreven hoe ik het zelf helemaal niet stil kan laten worden..het "overkomt" me gewoon..

Ik weet dat in Engeland de "Fountain group" bestaat (bestond?) die wekelijks mediteerden bij een fontein in de stad, dat had een duidelijk kalmerend effect op de onrust en misdaad daar..
Dus zouden we dan overal dit soort groepen kunnen creeren?
Misschien ook kunnen we de hele dag door "RESET THE WORLD" prevelen..een wat moderne mantra?

Einstein heeft geschreven:

INTUITIE IS EEN GODSGESCHENK EN HET RATIONELE VERSTAND ZIJN DIENAAR

WE HEBBEN EEN MAATSCHAPPIJ GECREEERD DIE HET RATIONELE VERSTAND VEREERT EN HET GODSGESCHENK IS VERGETEN.

Het sterven van mijn vader...

In 1945 , kort na de oorlog, verhuisden we vanuit ons bovenhuis in Amsterdam naar dit huis,( een  stukje van dit huis ), direct aan zee. Ik wist niet wat me overkwam. Eerst een klein balkon, een straat en soms het Vondelpark, oorlog ook en nu overal ruimte...voor strand en zee en achter vooral duinen..opzij een stuk of wat huizen.

In 1980 vloog ik naar Amerika en 28 jaar nadat we, tot mijn verdriet, uit dit huis waren vertrokken vloog ik er pal over..ik zag het heel duidelijk beneden mij liggen, toen we de zee naderden.
In Londen zou ik overstappen en doorvliegen naar San Francisco. Maar op weg naar mijn vliegtuig hoorde ik mijn naam door de luidsprekers..of ik direct naar balie drie wilde gaan. Daar kreeg ik te horen dat de toestand van mijn vader zodanig was verslechterd dat ik gevraagd werd terug te vliegen naar Amsterdam. Ook op de terugvlucht vloog ik over "ons" huis, waaraan voor mij zoveel mooie herinneringen aan mijn jeugd verbonden zijn. Ook voor mijn vader was dit huis heel speciaal.

Mijn vader was al 10 jaar niet in orde..hij had een hartinfarct gehad op zijn 62ste (ongeveer, ik weet niet precies de (leef)tijden meer). En dank zij de bloedverdunners kreeg hij in de volgende 10 jaar  diverse kleinere en grotere hersenbloedingen.. Dat maakte zijn leven tot een kleine hel..hij was een echte intellectueel en de ontluistering van zijn hersenen beroofde hem van zijn "raison d'etre". Pas een tijd na zijn dood heb ik me gerealiseerd hoe zwaar dat voor hem was (en voor mijn moeder).

Toen ik bij het huis van mijn ouders aankwam waren mijn broers en zusters al aanwezig. Mijn vader had, na een nieuwe hersenbloeding, die hem bijna blind maakte en waardoor hij zijn orientatie in tijd en plaats verloor, besloten dat hij niet meer verder wilde leven. Hij was bang dat hij naar een verpleeghuis zou moeten en dan ook de regie over zijn leven (en dood) zou verliezen. Hij had genoeg pillen verzameld (in Portugal, Zwitserland en Nederland) om zelf het tijdstip van zijn dood te bepalen en vroeg ons of we hem daarin konden steunen. Als een van ons er veel moeite mee had zou hij meer tijd nemen.
Ik had  er moeite mee, maar vond ook dat hij hier zijn eigen inzicht en gevoel moest volgen.
Toen bleek dat hij van ons geen tegenstand hoefde te verwachten leek het of er een loden last van hem afgleed.
Ik zie hem nog op de bank liggen terwijl wij een hapje aten. Hij strompelde naar de wc, tastend zijn weg zoekend en zei "smaakt het goed, jongens, mijn galgenmaal?"
Voordat we 'savonds naar bed gingen (ik logeerde daar, want had mijn eigen huis/boot uitgeleend) vraagt mijn vader me of ik vast de tekst voor de rouwadvertentie wil opstellen. Dan kan hij er morgenochtend nog even naar kijken.  Hij wil zijn pillen morgenmiddag innemen, als het concert, dat hij en mijn moeder hebben bijgewoond de afgelopen woensdagavond, wordt uitgezonden. Hij is rustig, heeft zijn oude gevoel voor humor hervonden, dat hij de laatste jaren nogal kwijt was, is soms ernstig en dan weer bijna vrolijk.
Moeder komt 's avonds laat nog angstig naar me toe met de vraag of zij niet met vader mee moet gaan in de dood.Het is in die tijd namelijk zo'n beetje in de mode (voor professoren vooral?) om samen te gaan.
Ik schiet in de lach en zeg haar dat dat in hun geval totaal niet opgaat..zij is immers zo'n stuk jonger en kerngezond. Opgelucht zoekt moeder haar bed op., een laatste nacht samen...

De volgende ochtend komen  de kleinkinderen een voor een afscheid nemen...Ik geloof niet dat ze precies begrijpen wat er te gebeuren staat. Vader zegt dat alles zo goed  is, "alleen heb ik nog niet gehuild."
Dat gebeurt alsnog als een van de kleinkinderen binnen komt.
Hierna wil vader zich netjes kleden voor het grote gebeuren. Na enige tijd komt hij uit zijn kamer, hij heeft zijn mooiste pyjama aangetrokken en daarop een das gestrikt, een strik die niet echt is gelukt. Ik schiet bijna in de lach, en zegt dat ik het niet zo vind passen bij elkaar. Hij drukt zijn hoofd tegen een hoek van de kamer om te kijken..(in een andere hoek zit inderdaad een spiegel, maar hier niet) en zegt dan dat hij het wel met me eens is...alleen die mooie pyjama voldoet ook wel.

Volgens recept van de vereniging voor Euthanasie worden de pillen in een vijzel tot poeder vermalen. Broers en zus druppelen binnen, want we hebben afgesproken dat we hem en onze moeder in de laatste uren zullen bijstaan. We zitten om zijn bed. Vader werkt het poeder met water en whiskey naar binnen. Zegt dan tegen moeder Lyd, "je moet tegen mevrouw Sybandry zeggen dat die pillen wel erg bitter zijn op je sterfbed, maar de whiskey is heerlijk!" Wij schieten in de lach.
De muziek klinkt, het concertgebouw orkest doet zijn best om vader een waardige uitgeleide te geven. Het duurt een tijdje, de pillen werken niet direct. Mijn zus denkt dat vader niet inslaapt omdat er zoveel mensen om zijn bed zitten. Ze stelt voor om een wandeling te gaan maken. Ik blijf, wil moeder niet alleen laten.
Al gauw zegt vader dat hij  koude voeten krijgt. Moeder wil een kruik voor hem maken maar ik zeg dat ik zijn voeten wel met mijn handen verwarmen zal. Ik herinner me dat Socrates ook koude voeten kreeg toen hij zijn gifbeker dronk. (Waarschijnlijk zonder die lekkere whiskey). Even later valt vader in slaap en nog even later snurkt hij intens. Het duurt niet lang, misschien 20 minuten, en dan is het stil, helemaal stil. Het maakt diepe indruk op me..het vloeiende gemak, de rust van dit sterven. De onbevangen vastberadenheid van mijn vader dat het zo goed is. Zijn aanwezigheid de laatste dagen was ook opmerkelijk, alsof zijn speciale manier van zijn zich nog een dag samengebald kon verwezenlijken.

Een vriend, arts, die  achterwacht was, voor als iets niet helemaal goed zou gaan en als enige van dit gebeuren wist komt langs. Hij zit heel lang alleen bij vader in de kamer. Als hij buiten lijkt hij diep geraakt en zegt "ik heb in mijn leven nog nooit zo'n mooie dode gezien" Hij vraagt of hij hem mag tekenen.

De volgende dag gaan we naar de dorps winkel om wat eten in te slaan. Ik zie een kaart, waarop een foto van een schitterende zonsondergang, die me doet denken aan de zonsondergang op de sterfdag van mijn vader, gisteren. Ik sla de kaart open en daar staat in grote letters:

                                           DAG VADER!

Nog uit mijn evenwicht na deze intense dagen krijg ik de slappe lach. Mijn zus maant me tot stilte, want wat moeten de mensen van de winkel wel niet denken als ze straks horen dat onze vader net gestorven is?

Prins kikker?!

 Lang geleden had ik een droom. Een droom over een kikker, een kikker onder water. Een kikker in een koets.

ook in mijn droom had ik het besef dat je een kikker kunt kussen en dan maar nooit weet wat of wie erachter schuil gaat.

Ik had in die tijd een relatie, die niet al te best liep en dacht wie weet, kom ik er nu toch achter of deze vriend toch mijn droomkikkerprins is.

Ik vatte moed en kuste het glibberige lieve kopje...en inderdaad, mijn kikker  onderging een razendsnelle transformatie.. het werd een ....WOLF! Een waarlijk zeer verrassende omwenteling..
Ik ben niet goed in het duiden van dromen, wie het weet mag het zeggen!

Wroetende emoties en pijn laten opkomen en dan...?!

Er zijn vele manieren om het hier en nu...gewoon "zijn"- te ontlopen. Ik doe bijna niet anders, de hele dag door, al mijn hele leven lang. Verdwaald in mijn gedachten wereld van toen en straks, zorgen, denken over  allerhande problemen van mezelf, anderen en de wereld, allerlei soorten afleiding van radio, tv en verhalen van mensen.. en nog veel meer.


Soms schiet ik wel even in het moment van nu, meestal door een uiterst eenvoudig iets..een lekker hapje, dat ik echt proef, een landschap, of zee, een aanraking of heel langzame beweging...en wat andere zaken, die ik eerder heb beschreven.
Maar ik schiet er weer net zo hard uit en verkeer dan weer in de menselijke staat van al dan niet subtiele spanning en haast om ergens te komen of vanaf te zijn.
 Sommige gevoels "gebieden"  kunnen lang blijven door etteren, vaak net boven of onder het me ervan bewust zijn. Spanning, somberte, chaos bijvoorbeeld, zorgen, angsten, verwachtingen ook.

Ik heb nooit zo goed doorgehad als nu dat ik die wat verborgen lagen van gevoel niet recht in de ogen kijk, dat ik ze wegduw, zonder dat ik me daar van bewust ben en dat ze juist daarom blijven hangen, als dreigende wolken in de lucht of modderstromen in een rivier. Als ik het benul heb er even bij stil te staan en ze, min of meer onhandig, te benoemen, zijn ze bijna altijd zo vriendelijk in het niets op te lossen en een beetje ruimte te maken voor....een volgend moment. Of liever gezegd, als ze er even mogen zijn in mijn hier en nu hebben ze er niets op tegen mij weer los te laten.

Het helpt me om simpelweg te zeggen : "ik maak contact met mijn onrust" ; "ik maak contact met mijn spanning"  "ik maak contact met mijn......" vul maar in. Het is bijna te simpel om te kunnen werken, maar in mijn geval werkt het.

Nu een wijze tekst van Nin Sheng, iemand, die de mooiste dingen zegt en, vind ik, de spijker op z'n kop slaat ( terwijl ik nergens kan vinden, wie hij/zij is! )

Hoe om te gaan met emoties en pijn?
Niets doen, stoppen, met rust laten .
Emoties en pijn hebben jou niet nodig, ze vragen niets van je.
Ze hoeven niet gecontroleerd of gemanipuleerd te worden.
Ze willen alleen even opkomen om dan uit zichzelf weer op te lossen.
Het is juist onze neiging om ermee om te gaan, die ze in leven houdt.
Wanneer dat wordt ingezien is de pijn bevrijdt.

In mijn geval doe ik dus kennelijk vaak iets, wat ik niet eens door heb/had. Ik-dat onbewuste laagje- wil die emoties/pijn niet en druk ze weg zodat ze op de achtergrond blijven doorzieken.







Mijn "remedie" tegen dat achter bewust gewroet is dan ze terug te halen door te zeggen "Ik maak contact met...." Ze komen dan inderdaad op om uit zichzelf weer op te lossen.
Wat een opluchting!

AAN/UIT knop?

Een super kleine verandering in lichaamshouding  brengt me  in het hier en nu,  gewoon- alleen- maar- zijn.

Niet veel meer dan m'n kin een beetje intrekken. Direct wordt adem voller en voel ik tintelende energie naar handen en voeten kabbelen, vergeet ik het gewriemel in mijn hoofd.

Ik raak het  steeds weer kwijt. Zo'n ingesleten gewoonte van steeds-weer-in-je-denken-verdwalen laat niet zomaar los!

Laten we de moed niet verliezen, bevrijding is (bijna te)  dichtbij!

RE-MEMBER EGYPTE.

De blauwe regen bloeit en een koolmeesje pikt eraan. Lekker? Het is april en ook de enige, gelukkig grote boom in de binnentuin staat vol witte bloesem te stralen omlijst door de muren van de Noorderkerk.  In de verte de Westertoren. Op het balcon zelf onstpruiten spinazie en dille en 18 kleine vijgjes in de boom.
Me koesterend in de aangename voorjaarszon kwamen opeens herinneringen aan een reis naar Egypte langs. Een zogenaamd "spirituele" reis, die niet gemakkelijk verliep, maar met een aantal indringende momenten.
Toen ons vliegtuig begon te dalen overviel me een gevoel van een bijzonder welkom, van thuiskomen.
Het geluksgevoel dat ik ervoer kende geen grenzen, dijde naar alle kanten uit en drong door tot de diepste vezels van m'n zijn. Tranen van ontroering, ook.
We kwamen later die avond aan in ons hotel, het schitterende en luxe Mena house, vlakbij de pyramides. Een vriendin en ik, beiden met een laag inkomen,  hadden onszelf een luxe kamer met uitzicht op de pyramides kado gedaan. 'sMorgens zag je daar groepen ruiters met hun in het witgeklede berijders met tulband langs stuiven , een beeld om nooit te vergeten!
De volgende morgen werden we al vroeg geacht ons eerste bezoek aan de pyramides van Sakkara te brengen. Ik kon dat toen niet opbrengen, had tijd nodig om mijn eerste indrukken te verwerken. Maar dat werd niet gepikt door de leiding en de groep..en dat was het begin van een splitsing..
De leider en de groep had een opvatting over wat er daar in Egypte moest worden gepresteerd, die mij niet lag..Er werden op allerlei plaatsen, in de pyramides van Gizeh 's nachts, in de stad van Akhnaton, Telalamarna en  op vele andere plaatsen ceremonies gehouden, die de energieen aldaar en tot in verre streken zouden moeten verheffen. Ik dichtte ons een wat bescheidener rol toe en voelde me aardig opgelaten in een groep met zoveel pretenties.
Toen we na een overvolle reis, waaronder een Nijlcruise , een door tanks begeleide tocht naar de stad van Akhnaton (omdat er kort geleden aanslagen op toeristen waren geweest) terugkwamen in het Mena house viel ik doodmoe op bed. Direct begon er een enorm krachtige energie door me heen te stromen. Mijn handen, hoofd, voeten voelden aan als een energiecentrale van de meest intense soort.
Mijn vriendin riep de groepsleider, die zei dat hij in de hele reis niet zo'n sterke energie had ervaren.
Even later werd er op de deur geklopt en nog eens. Ik deed met moeite open. Drie kelners kwamen binnen met een kar volgeladen met fruit en de meest heerlijke hapjes. Ze dekten de tafel en zetten alles keurig neer om daarna met een buiging weer te verdwijnen. ( ? )

's Avonds liepen we langs de kleine smaakvolle winkeltjes in het hotel. Een antiquair trok onze aandacht,er stonden prachtige objecten en kleden in zijn zaak. Plotseling pakte hij me vast en omhelsde me. Hij was diep geraakt, zei hij, want ik was, evenals hijzelf een van de goden (geweest?) en hoorde hier thuis. Hij vertelde dat hij tenminste drie keer per week een nacht in de pyramide doorbracht en nodigde me uit om vannacht met hem mee te gaan.

Hoewel het me wel een uitdaging leek, durfde ik het toch niet aan. Ik sprak wel af dat ik later op de avond nog zou langskomen. Het was de laatste avond voor onze terugreis. We dronken wat en ik ging niet meer langs. Voelde me daarover wel schuldig en wilde hem de volgende ochtend mijn excuus  aanbieden. Hij was er niet, maar wel zijn jonge neef. Die vertelde me dat zijn oom de hele avond verder op mij had gewacht. Of ik wel wist wie hij was? Hij was de hoogste priester van Egypte, zei hij en liet me wel merken dat het jammer was dat ik deze kans had voorbij laten gaan.

Een jaar of twaalf daarvoor had iemand, die mijn aura las,( op aanraden van mijn oude tante notabene) later mijn leraar in aura healing en reading) me gezegd dat ik een God of halfgod was geweest, ooit lang geleden. Hij was onder de indruk van de energie, die ik bij me droeg en liet de meer gevorderde leerlingen ernaar "kijken".  Ook zei hij me dat ik de komende 8 jaar beslist niet naar Egypte moest gaan, want dat ik dat dan niet zou overleven.
Op een punt in onze reis kwamen we langs een kelder waar vroeger priesters hun initiatie kregen. Ik ging er met een man/vrouw of acht in en het luik ging dicht. Al vrij snel kreeg ik het gevoel dat ik doodging, het leek heel echt.  Dacht in een flits aan die voorspelling..maar het was al 4 jaar voorbij de genoemde periode. Toen de steen weer verschoven werd was ik toch nog (net?) in leven.

We voeren over de Nijl en ik zat op het dek en zag de zon ondergaan..hij "rolde" over de oever, verdween af en toe achter een heuvel om even later weer op te duiken. In mijn hoofd hoorde ik steeds het woord REMEMBER, REMEMBER, REMEMBER.....
Wat moest ik me herinneren, ik begreep totaal niet waar mijn hoofd het over had.
Maanden later bedacht ik me opeens RE Member. Lid van de zonnegod orde van RE of RA zijn..

Het deed me ook denken aan de talloze zonnehoofd-figuren, die mijn Zwitserse vriend Gerard maakte,
met wie ik een speciale energetische ban had. Ik vond sowieso dat veel van zijn schilderijen  Egyptisch aandeden bijvoorbeeld de vele schilderijen van bootresten, met een Egyptische vorm, maar hij zag dat niet zo en wilde niets weten van verbindingen met andere bewustzijns lagen en eventueel vorige levens.

Ik zelf heb me nooit  intensief met vorige levens beziggehouden. Maar soms heb ik wel dingen meegemaakt, die  een doorkijkje geven naar die mogelijkheid. Daarover later.