Een super kleine verandering in lichaamshouding brengt me in het hier en nu, gewoon- alleen- maar- zijn.
Niet veel meer dan m'n kin een beetje intrekken. Direct wordt adem voller en voel ik tintelende energie naar handen en voeten kabbelen, vergeet ik het gewriemel in mijn hoofd.
Ik raak het steeds weer kwijt. Zo'n ingesleten gewoonte van steeds-weer-in-je-denken-verdwalen laat niet zomaar los!
Laten we de moed niet verliezen, bevrijding is (bijna te) dichtbij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten