Stilte, een hele lange stilte

Ook alweer zolang geleden, toen ik les gaf op de Academie voor Expressie (enz.) was ik met een paar leerlingen en vrienden gaan zwemmen in de Nieuwe Meer. ( "Oud" water, van nog langer geleden. Rembrandt maakte er al een ets van ), vandaar DE Nieuwe Meer. We hielden een soort mini vacantie op onze woonboot, een prachtige oude Oostzeetjalk,met helaas een foeilelijke opbouw, de Christina geheten, met af en toe een stickie en een drankje ( best matig waren we toen). Op een gegeven moment begon ik hevig te trillen over mijn hele lichaam en dat hield niet meer op. Aangezien een beetje wiet mensen zeer verdraagzaam maakt nam iedereen me gewoon zoals ik was..een steeds maar vibrerend stukje mens. Ook mijzelf maakte dat niet ongerust, het voelde niet onprettig.
Na zo een paar dagen ( 2?, 3? ) te hebben doorgebracht was het kennelijk genoeg..we zaten met wat lekkere hapjes op het achterdek, uitkijkend over een kleine zee van woonboot daken.

Ineens begon ik, ook tot mijn eigen verbazing te praten..de een na de andere volzin kwam over mijn lippen, het ging over Einstein, wetenschap en spiritualiteit, over veel dingen waar ik weinig tot niets van weet, maar men verzekerde mij later dat het geen onzin was. Gelukkig was het geen serieuze toespraak, het was zelfs soms zo geestig dat ik mijn gehoor moest verzoeken niet zo hard te lachen omdat de verbinding (welke?) dan gestoord werd. Het vreemde was dat ook ik mijn woorden pas hoorde als ze over mijn lippen kwamen, ik had ze niet eerst bedacht. Mijn spreken hield lang aan, misschien  3 uur of meer. Geleidelijk aan vielen de discipelen in slaap en daarmee verstomde uiteindelijk ook mijn stem.
Ik heb daarna een paar uur de troep opgeruimd die we de laatste dagen haddenlaten liggen.
De weken daarna was het helemaal stil in me,om me...Ik leefde gewoon, verzorgde mijn zoontje, ging naar de markt, deed het huishouden, maar stilte alom..Terwijl alles heel gewoon was, maar zonder "ruis".
Naar mijn werk op school had ik geschreven dat ik even niet kon werken omdat ik "beter" was..Ja, zo ervoer ik dat toen,  niet beter dan..maar niet meer besmet met het innerlijk gedoe en gebrabbel, die mijn leven tot dan  hadden verstoord.
Nogal wat leerlingen begonnen me te bellen, ze misten me, wanneer kom je weer..Tenslotte zwichtte ik en na een paar dagen van lessen, gevoed door stilte zakte ik weer terug in mijn eerdere manier van zijn, ver van de weer voorbije stilte.